Mondros Mütarekesi sonrası Mersin’i işgal eden Fransızların Toros tünellerini tutmak için Pozantı’da görevlendirdiği 412. Tabur’u esir alan 44 kahramanın yazdığı Karboğazı Zaferi, vatanseverliğin, fedakârlığın, aşkın ve savaşın destanıdır.

1’inci Dünya Savaşı’nda “Avrupa’nın Çanakkale’si” olarak adlandırılan 300 bin Fransız ve Alman askerine mezar olan Verdün savunmasında Almanlara karşı büyük başarılar kazanan 412. Tabur’un komutanı Binbaşı Pierre Mesnil’i yalnız bırakmayan eşi Edrige’in hemşire olarak bölgede görev yapması ve Türklere esir düşmesi sırasında yaşananlar, aşkın ve görev bilincinin zirvesi gibidir. Edrige Mesnil ve diğer esirlere misafir gibi davranan Kuvayı Milliye’nin bu yaklaşımı, Türklerin insani değerlere verdiği önemin bir nişanesi olarak pırıl pırıl parlıyor.

Fransızların Adana’daki askeri valisi General Dufieux’nün isterse teslim olabileceğini bildirmesine rağmen bir yarma harekâtıyla kuşatma altındaki Pozantı’dan çıkarak Mersin’deki Fransız birliğine katılmak üzere Torosların karlı ve geçit vermez zirvelerinde ilerlemeye çalışan Binbaşı Mesnil’in askerini imhadan kurtarma çabaları yer yer yürek burkuyor.

Mağrur Fransızların Çukurova’da kalıcı olamayacaklarını tüm dünyaya ilan eden ve TBMM Hükümeti ile Fransızlar arasında Ankara Antlaşması’nın yolunu açan 44 kahramanın bu muhteşem zaferi, yüz yıl önce verdiğimiz Milli Mücadele’nin pek de bilinmeyen bir yönüne ışık tutuyor.

Milli Mücadele kahramanlarına bir saygı duruşu olan Karboğazı zaferi- 44 Kahraman romanı, sadece Türkiye değil dünya kamuoyu tarafından da bilinmeyi ve takdir edilmeyi fazlasıyla hak ediyor.

İstanbul’un henüz İstanbul olmadığı bir dönemde, kıtaların kesiştiği bu şehirde bazı olaylar yaşandı.

Bağnazlık ve kendinden olmayana düşmanlığın hüküm sürdüğü Avrupa, karanlığın pençesindeyken, dünyanın geleceğine ışık verecek bir grup insanın yolu Konstantiniyye’de kesişti.

“El Gran Turco” 2. Mehmet, Leonardo Da Vinci, Gentile Bellini, Christof Colomb bunlardan üçüydü.

Bir de dile getirmeye bile ürktüğü bir sırrı taşıyan Vedat…

“Surlar yıkılmıştı. Ayakta kalan bölümleri de her an uçacakmış gibi duruyordu. Evler yıkılmıştı, bağ bahçeler yıkılmıştı. Her yerde perişan halde insanlar görüyordum. Evlerin yarısı yoktu. Yürüdüğüm yerlerde, yıkıntıların altından insan sesleri geldiğini duyuyordum. Kimi inliyor, kimi anlaşılması zor seslerle yardım istiyordu. Her aile kendi derdine düşmüş, yıkılan evinin altında kalanları kurtarmak için kazma kürek seferber olmuştu. Adeta kentte sağlam minare kalmamıştı. İlerledikçe görüyordum ki büyük kubbeler, minarelerin çoğu da evler gibi yıkılmıştı. Oraya buraya koşturan askerler ne yapacaklarını bilememenin şaşkınlığını yaşıyor gibiydiler. Arada bir yer yine sarsılıyor, hafif olduğu halde korku salmayı sürdürüyordu.”

İnsanoğlu var olduğundan beri ölümsüzlüğün sırrını aramıştır. Ölümsüz olmak, hiç değilse uzun, sağlık ve genç yaşamak, tüm insanların istediği şey. Ancak bu mümkün mü?

Lokman Hekim’in ölümsüzlüğü bulma yolundaki macerası, bir efsane haline geldi. İnsanlara ölümsüzlüğü getirecek formülü yalnız Lokman Hekim bulabildi. Peki bu formül, ölümsüzlüğün ilacının yazılı olduğu sayfalar, hala kayıp mı?

İşadamı Berk Asuhan ile Katia Berberoğlu’nun aşkı, umulmadık zamanda bir hastalıkla kesildiğinde Lokman Hekim’in kayıp kitabı yeniden gündeme gelecektir.
Peki, ölümsüz olmak, çok uzun yaşamak iyi bir şey midir?