İYİLEŞME

ROMAN

Modern insan hem egosu güçlü hem de rahatsızdır. Modern yaşamın getirdiği nimetlerden yararlanırken, külfetleri de çekmek zorunda kalır.

Hem egosu ile mücadele eden hem de gürültü kirliliği, frekans kirliliği gibi sorunlar yaşayan medrese öğrencisi Jiyan bir cinayete tanıklık eder. Hem cinayeti çözecek, hem Niyaz’ın aşkını kazanmaya çalışacak, hem de Abdurrahman Hoca’nın yol göstericiliğinde kendi nefsini terbiye edecektir…

Gecenin bir yarısında çalan telefon rahatsız edici olduğu kadar merak ettiricidir de. Ve kimi için “görev” olan iş, kimi için var ya da yok olmanın hikayesidir. Taşrada küçük bir mahallede yaşanan şiddet, gelip metropoldekini bulur. İnsan acıyı dört duvarın içini paylaştığı insanlarla tanır. Aile içi şiddete ve madde bağımlılığına maruz kalmış nice çocuk, gecenin karanlığında kaybolur.

“Sayıları her geçen yıl biraz daha artıyordu. Her geçen gün, ay, sene biraz daha çoğunluktular, biraz daha gündemdeydiler, biraz daha haberdiler ama hepsi birbirinin aynıydılar. Aralarına yenileri katılmıyor, bölünüp çoğalıyorlardı sanki. Zayıf, çelimsiz, derine kaçmış gözleri öfkeli. Soğuktan donmamak için üzerlerine giydikleri parkaların, lime lime montların, kirli pantolonların üstünde mağazadan aldıkları yepyeni kazaklar. Bazıları büyük ve bol gelmiş, kol uçları parkanın kollarından fırlamıştı.

Ayakkabıları boyasız, çamurlu, yırtıktı.” “Avanos’un üstünde, karanlık bir gökyüzü, içinde yıldızlar sapsarı parlıyordu yüzlercesi. Kırmızı, yeşil iki ışık durmaksızın yanıp sönerek kayıyordu gökte. “Uçak!” derken sesi boğuldu. Omzundaki eli itmek istedi. Kolu kalkmadı. Gözyaşları dolup geldi. Yıldızlar bulanıklaştı.”

Bir yandan bombaların patladığı, silahların çekildiği sokaklar, bir yandan sınıf bilinci yaratılmaya çalışılırken bölük bölük bölünen mahalleler hatta sokaklar… 1970’ler puslu ve karanlıktı…
Kiminin kendini Almanya’ya atarak kurtarmaya çalıştığı, kiminin karaborsadan zengin olmaya uğraştığı, kiminin de yalnızca hayatta kalmaya çalıştığı günlerde, Allah vergisi yeteneğinden ve sazına vuran mızrabından gayri sermayesi olmayan “Abdaloğlu” Bahtiyar, ozanlığın “çile” dönemini yaşıyordu.
Üzerine sis çökmüş bir memlekette, kendi memleketinde “öteki” olmanın, küçümsenmenin ve ayrı tutulmanın ne olduğunu, yaşayarak öğreniyordu.
“Hep bunlar cahillikten yeğenim” dedi Şemsi, alnında biriken teri yenine silerken. “Bizim aslımız da aha bu köylüler gibi. Türkmen’in Abdal aşiretiyiz biz, yalan yok. Saz çalıp köy köy gezenleri, zangoçluk yapanları beğenmez bunlar, burun kıvırır. O kıtlık olmayaydı… Yerimizden obamızdan hiç olmazdık!”

“Şu başıma gelen benim,
Hor görülüp ayrılmaktan,
Sözün bilen insan bastır.
Zarar gelir hep cahaldan!”

Bikes Dede’nin dergahından geçmiş Trabzonlu Musa ile Sivaslı bir ailenin kızı olan Sezin’in yolları İstanbul’da kesişir. Hayatın acımasızlığıyla boğuşurken, bir yandan insanlığı kurtaracak düşünceleri geliştirmek bir yandan da aşkı ayakta tutmaya çalışmak yaşamlarının temel gerçeğine dönüşür. Kendilerini ve aşklarını kurtarmaya çalışırken, düzenin çarklarında öğütülmeme savaşı da verirler. Ama bu hiç de kolay değildir! Çünkü yüzleştikleri dünya ile biriktirdikleri değerler arasındaki uçurum acımasızdır. İşsizlik, ekonomik bunalım, sendikal mücadele, dünya barışı, kayıplar derken yabancılaşmanın kahredici sancısını yaşamaya başlarlar.
Musa ve Sezin’de kendimizi bulurken, bunca çakıl taşı arasında ak bir taş olabilmenin onurlu mücadelesine de tanıklık edeceğiz.

Doğru ile yanlışın birbirine karıştığı bir ülkede, hiçbir şeyin siyah-beyaz olmadığı, her şeyin gri ve flu olduğu bir dönemde, terör insanları yeni bir yüzle bulabilir.

Naif Vehbi’yi, delifişek Gökhan’ı, kırık Şahane’yi, kırılgan Lerzan’ı, atılgan Seray’ı ve daha nicelerini, böyle bir ortam buluşturabilir.

Çocuklarının geleceği için endişe duyan temizlik işçisi ile, toplumun geleceği için endişe duyan çocukları bu ortam bir araya getirebilir.